Sahi Filistin’de çocuk var mı?
Babasının tabutunu taşıyana artık çocuk denir mi?
Elinde oyuncak yerine taş olan ve o taş tek umudu olan hiç çocuk olmuş mudur ki?
Her gece uyumadan önce annesini öpücük yerine Fatiha gönderen çocuk değildir herhalde.
Kardeşlerine sarılmak yerine topraklarına sarılıyorsa çocuk değil büyüktür o.
Okula giderken defalarca kontrol noktasından geçiyorsa çocuk değil olsa olsa tehdittir.
Hele bir de kalemin ucu sivri ise artık koskocaman bir adam olmuştur ki tutuklanabilsin.
İsrail’in soğuk ve karanlık hücrelerinde aklını kaybedenler hayır hayır onlar çocuk olamaz eğer çocuk olsaydı herkes ayağa kalkardı öyle değil mi?
Ailemi nasıl koruyabilirim diye düşünüyorsa çocuk değildir artık babadır, annedir, abidir, abladır ama evin küçük çocuğu değildir işte büyüktür.
Büyümüştür kendisinin bile bilmediği bir zamanda belki annesinin gözyaşında, kardeşinin çığlığında, babasının yokluğunda, şehrinin esaretinde belki de yetim yüreğine sızısında bir yerlerde bir zaman büyümüştür işte.
Yani demem o ki bizi kandırıyorlar Filistin’de çocuklar ölmüyor. Zira birinin çocuk olabilmesi için ninnilerle uyutulması gerekir bomba sesleri ile değil, birinin çocuk olabilmesi için annesinin zorla yedirmeye çalıştığı pırasaya direnmesi gerekir dünyanın en vahşi katillerine değil, birinin çocuk olabilmesi için oyun oynarken başına top gelmesi gerekir şarapnel parçaları ya da mermi değil, birinin çocuk olabilmesi için sanki hiç ölmeyecekmiş gibi mutlu olması gerekir cesedim teşhis edilebilsin diye koluna isim yazandan çocuk falan olmaz işte. Bu yüzden hepimiz derin bir nefes alıp rahatlayabiliriz, vicdanımız hiç olmadığı kadar rahat da olabilir çünkü Filistin’de ölenler çocuk değil.
Merve Yardımcı
Fecr-i Aksa 